22 558 08 40

ul. Sobieskiego 15, 02-930 Warszawa - Wilanów

Pon. - Pt. 6:30 - 18:00

Porady dla rodziców

    Praktyczne porady logopedyczne dla rodziców:

    Wielu rodziców jest przekonanych, że rozwój mowy zaczyna się dopiero wtedy gdy dziecko zaczyna mówić. Jednak nauka mowy rozpoczyna się od momentu kiedy niemowlę zaczyna być otaczane mową. Mowa nie jest nam dana, tylko uczymy się jej poprzez kontakty z otoczeniem. Małe dziecko słucha otoczenia i w ten sposób uczy się mowy.  To rodzina jest pierwszym i najważniejszym nauczycielem mowy. Wiek od 0-3 roku życia to okres intensywnego rozwoju mowy a błędy popełnione w tym właśnie okresie zwykle poprzedzają zaburzenia mowy.

  1. Mówić jak najwięcej do malca od pierwszych dni jego życia, w każdej sytuacji. Mówić ciepłym głosem, serdecznym tonem, spokojnie i nie używamy przesadnych zdrobnień.  Nie należy martwić się, że dziecko nie rozumie ani słowa, wiele się od nas uczy, zapoznaje się z akcentem, rytmem języka.
  2. Mówić  powoli i wyraźnie. Rodzice musza mówić poprawnie! Zadaniem rodziców jest dostarczenie prawidłowych wzorców wypowiedzi.
  3. Nie połykajmy końcówek, nie spieszmy się. Zachęcajmy dziecko by patrzyło na nas, kiedy mówimy.
  4. Dostarczyć bodźców dźwiękowych – śpiewać, nucić piosenki, czytać bajki. Czytać trzeba jak najwcześniej i jak najwięcej, wówczas dziecko nauczy się słuchać i skupiać uwagę.
  5. Jeśli dziecko źle wymawia jakąś głoskę to nie zachęcajmy go do powtarzania wyrazów zawierających tę głoskę – ponieważ to tylko utrwala złą wymowę. Nie należy też karcić, ani zawstydzać dziecka złą wymową, gdyż to hamuje chęć do mówienia.
  6. Wszystkie spółgłoski mówimy bez „y” , np. głoskę „d” wymawiamy krótko „d”, a nie „d-y”!
  7. W okresie kształtowania się mowy, nie należy dziecka leworęcznego zmuszać do pisania prawą ręką, ponieważ zaburza to funkcjonowanie mechanizmu mowy i w konsekwencji może prowadzić do jąkania.
  8. Rozwojowi mowy sprzyja karmienie piersią. Ssanie to najlepsze w tym okresie ćwiczenie języka, warg oraz policzków.
  9.  Rodzice winni obserwować dziecko, czy reaguje ono na dźwięki z otoczenia, ponieważ dobry słuch jest warunkiem prawidłowego rozwoju mowy.
  10. Uważajmy, żeby nie „gasić” w dziecku skłonności do mówienia. Czasem wystarczy obojętność, brak zrozumienia i czasu na wysłuchanie tego, co dziecko ma nam do powiedzenia, aby zahamować ten proces.

    Dbajmy więc o mowę naszych dzieci. To od Ciebie Drogi Rodzicu zależy ich rozwój. Ponieważ to co robisz dziś dla Twojego dziecka zaowocuje w przyszłości.

 

Główne zasady postępowania z dzieckiem:

1. Konsekwencja w postępowaniu, stawianie jasnych granic, co dziecku wolno, a czego nie może wykonywać.

    Konsekwencje to takie środki, które pomagają utrzymać dyscyplinę, a nie są zależne od humoru osoby, która je „wymierza”. Pokazują jakie zachowania prowadzą do jakich skutków. Szczególnie ważne w wychowaniu dzieci nadpobudliwych, gdyż te mają ogromny problem z przewidywaniem następstw swojego zachowania. Konsekwencja powinna być związana z określoną zasadą. Powinna być również:- szybka - czyli powinna nastąpić zaraz po przewinieniu dziecka,

- skuteczna

- czyli doprowadzona do końca,

- sprawiedliwa - czyli odpowiednia do przewinienia,

- słuszna - związana z rzeczywistym przewinieniem dziecka,

- sympatyczna - wyrażona bez nienawiści, 

- słowna – wyrażona słownie, nie cielesna!                                    

    W odróżnieniu od kary konsekwencja nie wzbudza złości i agresji dziecka, nie przekazuje mu również informacji, że jest złym dzieckiem, które należy ukarać, po prostu lepiej się kojarzy. Jeśli więc dziecko zrobi coś złego, złamie pewne zasady, a my pozwolimy mu ponieść za to, jak najszybciej konsekwencje -dziecko prawdopodobnie będzie starało się więcej tego nie powtórzyć. Z czasem wystarczy samo ostrzeżenie. Konsekwencje, zarówno te negatywne jak i pozytywne, jak również zasady i normy zachowań najlepiej spisać w przystępny dla dziecka sposób i systematycznie je powtarzać.

2. Należy wyznaczać niezbyt odległe działania, jasno je określić, formułując krótkie komunikaty ( jasne i zrozumiałe dla dziecka) oraz wyznaczyć  sposób ich realizacji.

    Chwiejna koncentracja i duże rozproszenie uwagi powoduje kierowanie swoich zainteresowań na coraz to inne bodźce, a w rezultacie zapominanie i porzucanie rozpoczętego zadania.

3.  Systematyczne przyzwyczajenia i wdrażanie dziecka do finalizowania każdego rozpoczętego zadania.

4. Stała kontrola i przypominanie o obowiązkach oraz pomoc w ich realizacji.

5.  Uczymy samodzielności - dotyczy to ubierania, mycia, dbania o porządek itp., pozwalając dziecku decydować w tych sytuacjach,  w których jest to możliwe.

6.  Uczymy odpowiedzialności, obowiązkowości i systematyczności np. przydzielając jakieś drobne zadania w domu, np. opieka nad zwierzątkiem.

7.       Uczymy  cierpliwości i wytrwałości w pokonywaniu trudności - warto stosować wzmocnienia pozytywne : „potrafisz”,  „spróbuj jeszcze raz”, dyskretnie wspomagamy, chwalimy za wysiłek i pilnujemy by dziecko doprowadziło rozpoczętą pracę do końca.

 8.       Wyrabiamy umiejętność współpracy i współdziałania – przydzielamy cząstkowe zadania, które przy współpracy członków rodziny bądź innej grupy będą prowadzić do osiągnięcia wspólnego celu.

9.       Ustalamy w domu pewne zasady i egzekwujemy ich respektowanie, nagradzamy i wyciągamy konsekwencje.

10.     Uczymy kompromisów, liczenia się z potrzebami innych.

11.      Uczymy  umiejętności słuchania – wydawania polecenia dotyczącego wykonania drobnych zajęć, wymagających koncentracji uwagi i konsekwentnie pilnujemy, czy dziecko je wykonuje, ale też empatycznie słuchamy dziecko z zachowaniem postawy akceptacji.

12.     Uczymy panowania nad emocjami w niektórych sytuacjach - nie należy ich tłumić ani wypierać. Warto zachęcać dziecko do szczerego mówienia o swoich, szczególnie negatywnych emocjach, uczuciach, które przeżywa : „jestem zły, niezadowolony” itp. Dobrze jest pozwalać dziecku na odreagowanie przykrych emocji. Należy okazać, że rozumiemy uczucia dziecka, samo okazanie zrozumienia: widzę, że jesteś zły” uspokaja dziecko.

13.     Zapewniamy możliwość częstych kontaktów z rówieśnikami, przyczyniać one się będą do wyrabiania umiejętności współżycia w grupie.

14.     Dużo rozmawiamy z dzieckiem na tematy dotyczące różnych sytuacji społecznych- uczymy rozumienia co jest dobre a co złe.

15.     Czasem pozwól sobie na odstępstwa od zasad, np. nie zmuszaj dziecka do wczesnego położenia się spać, kiedy trwa impreza rodzinna i dziecko świetnie się bawi.

16.     Za dobrze wykonane zadania chwal dziecko i nagradzaj go. Wystrzegaj się jednak przekupywania. Ważne, by dziecko przejmowało zadania jako własne. W końcu zrozumie, że w życiu obowiązują zasady, do których musi się dostosować. Dzięki temu, kiedy podrośnie, będzie sobie lepiej radziło ze stresem, stanie się silniejsze, zaradniejsze, nauczy się czerpać z życia więcej radości i więcej z siebie dawać.